Aslında Karacabey maçında umudum oldukça yüksekti. Bir maçta patlayacaktık ve gözüme bu karşılaşmayı kestirdim. Maça taraftar desteği ile iyide başladık.
Maçın ilk yarım saatinde 3 net pozisyon bulduk, atamadık. Biz cömertçe bunları atamazken kaderde ağlarımızı bu andan itibaren örmeye başladı. Kaleci Harun’un ilerde yakalandığı bir anda uzaklardan gol yedik. Zaten stres altında olan ekibimiz bu andan itibaren sahada adeta psikolojik savaş vermeye başladı ama nafile. Devreyi yenik kapadık.
2.yarı çok başka bir takım beklerken tam tersi oldu. Sahada ne oynadığımızı ne yapmaya çalıştığını bilen oyuncu sayısı çok azdı. Rakip penaltı atamadı. Hatta bir tane penaltıda kendilerine verilmedi. İki topları direkten döndü ve kaleci Harun net pozisyonlar çıkardı, bir o kadarda dışarı attılar. Yani maçın adamı kaleci Harun ise varın gerisini siz düşünün.
Takım olma ve kazanmak için oynayan takımdan eser yok. Çabuk kırılıyor ve erken teslim oluyoruz. Bütün bunları böylesi bir tecrübeli takımın yapması da ayrı bir muamma. Artık 3 maç 1 puan ve umut vermeyen bir oyun şablonumuz var. Bu hafta bayız ve bana göre radikal kararları almamız şart. Bu teknik heyet olur, oyuncu tercihi olur bilemem ama net olan bir şey var; acilen silkelenmemiz lazım. Çünkü sanki bunu yapmasak daha da dönülmez sorunlar ile karşı karşıya kalacağız gibi.
