“İlim ilim bilmektir, İlim kendin bilmektir…”

Ne güzel söylemiş Yunus Emre…

Hayat dediğimiz şey belki de insanın kendini bilme yolculuğu.

Bir ömür boyunca kendimizi tanımaya, anlamaya, bilmeye çalışıyoruz.

Ne kadar tanıdığımızı düşünsek de yaşımız kaç olursa olsun, bir gün hiç fark etmediğimiz yeni bir yönümüzle karşılaşabiliyoruz.

Kendimizi anlamadan başkalarını anlayabilir miyiz ki?

Diyelim ki birine mesaj gönderdiniz. Saatler geçti, cevap gelmedi.

Ne düşünürsünüz?

“Herhâlde işi vardır” mı dersiniz, yoksa “Beni önemsemiyor” diye mi düşünürsünüz?

Aynı olay, farklı insanlarda farklı duygular uyandırabilir.

Çünkü iletişimde yalnızca karşımızdakinin söylediklerini ya da yaptıklarını algılamayız.

Onları kendi deneyimlerimizden, beklentilerimizden ve duygularımızdan hareketle anlamlandırırız.

Belki geçmişte önemsenmediğimizi hissetmişizdir. Belki reddedilmekten korkuyoruzdur. Belki de o gün kendimizi değersiz hissediyoruzdur.

Başkalarını anlamak istiyoruz. Başkaları tarafından anlaşılmak istiyoruz. Onlarla anlaşmak istiyoruz.

Oysa bütün bunların başlangıcında çoğu zaman ihmal ettiğimiz biri var: Peki ben kendimi anlamak için ne yaptım?