Bazı coğrafyalarda takvimler yaprak döker ama çocuklar büyümez; çünkü büyümelerine izin verilmez.

Gazze, bugün insanlık tarihinin en karanlık utanç sayfası olarak tam da böyle bir coğrafyaya dönüştürülmüş durumda. Ekim 2023’ten bu yana süren ve kâğıt üzerindeki ateşkeslere rağmen durmayan saldırılarda yaşamını yitiren Filistinlilerin sayısı 74 bin 736’ya ulaştı. Bu rakamlar soğuk birer istatistiki veri değil; her biri yarım kalmış bir hayat, sönmüş bir ocak demek. Ölenlerin 22 binden fazlası çocuk, 12 bin 500’den fazlası kadın ve 40 bini aşkını ise baba, ağabey, evlat olan erkeklerden oluşuyor. Yani Gazze’de hayattan koparılanların neredeyse yarısı doğrudan kadın ve çocuklardan meydana geliyor.

Bu tablo karşısında dünya siyasetinin sergilediği ikiyüzlülük ise en az bombalar kadar yaralayıcı. Sokaklara dökülen milyonlarca vicdanlı dünya vatandaşı, New York’tan Londra’ya, Madrid’den İstanbul’a kadar her meydanda zalim ve katil Netanyahu’yu ve soykırım politikalarını protesto ediyor. Ancak halkların bu çığlığı, başkentlerin kapalı kapıları ardındaki çıkar hesaplarına çarpıp geri dönüyor. Başta Amerika Birleşik Devletleri olmak üzere Batılı güçlerin sağladığı sınırsız siyasi, askeri ve diplomatik kalkan sayesinde Netanyahu yönetimi, uluslararası hukuku hiçe sayarak insanlık suçu işlemeye pervasızca devam ediyor.

Üstelik Gazze’deki vahşet artık sadece bombalarla değil, doğanın ve yokluğun kuşatmasıyla derinleşiyor. Kasım ayının son günlerini yaşadığımız şu dönemde kış kapıya dayandı; soğuk ve şiddetli yağışlar başladı. Altyapısının yüzde 90’ı yok edilmiş, beton yığınlarına dönmüş bir şehirde insanlar derme çatma, yıpranmış ve su geçiren çadırlarda hayata tutunmaya çalışıyor. On binlerce çadırın sular altında kaldığı, salgın hastalıkların ve açlığın kol gezdiği bu enkazın ortasında çocuklar bırakın okumayı, oyun oynamayı; kuru bir battaniyeye, temiz bir yudum suya ve bir lokma ekmeğe dahi erişemiyor.

Oysa Gazze, yalnızca bir toprak parçası değil; bizim inanç ve medeniyet dünyamızda müminlerin birbirine zimmetli olduğu mukaddes bir emanettir. Hz. Peygamber’in (s.a.v.) "Müslümanlar bir bedenin uzuvları gibidir" düsturuyla birbirine bağladığı ümmetin kanayan kalbi, Resulullah’ın mirası ve emanetidir. Bu emanete sırtını dönen her sessizlik, sadece Gazzeli çocukların değil, kendi insanlığımızın da vebalini omuzlamak demektir.

Tam da bu noktada, İsrail’in kendi iç siyasetindeki son kırılmaları soğukkanlılıkla okumak gerekiyor. 27 Ekim’de yapılan genel seçimlerde Netanyahu liderliğindeki sağcı-dinci blok 120 sandalyeli mecliste 53 sandalyede kalarak tek başına hükümet kurma çoğunluğunu kaybetti. Gadi Eisenkot liderliğindeki muhalefet bloğu 48 sandalyeye ulaşırken, İsrail vatandaşı Filistinlileri temsil eden Arap partileri 19 milletvekili çıkararak tarihlerindeki en yüksek sandalye sayısına erişti.

Bugün İsrail siyasetinde iki temel gerçek var: Birincisi, Netanyahu’nun da onu devirmek isteyen Siyonist muhalefetin de zihninin arka planında "Büyük İsrail" hedefi ve işgalci refleksler önceliğini koruyor; dolayısıyla şartlar zorlandığında Netanyahu’nun karşı muhalefetle ulusal acil durum zemini üzerinde uzlaşma ihtimali asla yabana atılmamalı. İkincisi ve daha kritiği ise şu: Mevcut aritmetikte ne iktidar ne de muhalefet, 61 sandalyelik güvenoyu eşiğine 19 Arap milletvekilinin desteği veya dengesi olmadan ulaşamıyor. Eğer muhalefet cephesi ve Arap partileri, salt kendi dar yerel taleplerine sıkışmak yerine bu 19 sandalyelik kilit gücü stratejik bir pazarlık kozuna dönüştürebilirse; kalıcı ateşkesin sağlanması, insani yardım koridorlarının eksiksiz açılması ve Gazze’deki soykırım makinesinin durdurulması adına tarihi bir fırsat kapısı aralanabilir.

Bu karanlık tabloda vicdanın ve dirayetin sarsılmaz kalesi olarak ayakta duran ise Türkiye’dir. Devletinden en sade vatandaşına kadar tüm Türkiye halkı, ilk günden bu yana hem diplomatik platformlarda hem insani yardım hatlarında hem de gönül seferberliğinde Gazze’nin yanında dimdik durmaya devam ediyor. Mazlumun kimliğine bakmaksızın zulme karşı ses yükselten bu duruş, yarın tarih yazıldığında insanlık onurunu kurtaran en güçlü şahitlik olacaktır. Gazze’de çocukların yeniden büyüyebileceği, gökyüzünden ölüm değil rahmet yağacağı günler gelene dek bu nöbet bitmeyecektir.